Η Ουκρανία στο καμίνι της Ιστορίας - η Ελλάδα υπογράφει όπως πάντα τον ιστορικό "ποδόγυρo" !

 

Να πω ότι έχω καταλάβει τι γίνεται πάνω στην Ουκρανία θα πω ψέματα.  Και όταν λέω να καταλάβω, εννοώ για το δίκαιο του αιτήματος της κάθε πλευράς. Η κάθε μια φαίνεται να έχει  τα δικά της επιχειρήματα που αν  δεις το θέμα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης εκεί μπερδεύεσαι….

Όμως ψάχνοντας προς τα πίσω το κουβάρι της ιστορίας όπως συνήθως γίνεται όταν οι αντιμαχόμενοι προσπαθούν να σε πείσουν τι συναντάμε ? Ε, την κλασική ιστορία !

Οι Έλληνες της Ουκρανίας είναι η ελληνική εθνική μειονότητα που κατοικεί στην Ουκρανία, αναγνωρισμένη επίσημα από το ουκρανικό κράτος. Η πλειονότητά τους είναι συγκεντρωμένοι γύρω από την πόλη της Μαριούπολης. Σύμφωνα με την Ουκρανική απογραφή του 2001 στην Ουκρανία κατοικούν 91.548 Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν το 0,02% του πληθυσμού της χώρας.

Ιστορία

Ελληνική παρουσία στον Εύξεινο Πόντο υπάρχει από την αρχαιότητα. Οι πρώτες Ελληνικές αποικίες στις ακτές της σημερινής Ουκρανίας ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ.. Οι κάτοικοι αυτών τον αποικιών έκαναν συχνά εμπόριο με άλλους λαούς της Μαύρης Θάλασσας (Σκύθες, Κιμμέριους, Γότθους, Μαιώτες). Μετά την εισβολή των Μογγόλων στις στέπες του βορά, Έλληνες παρέμειναν μόνο στους νότιους λόφους της Κριμαίας και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, στους τουρκόφωνους Ουρούμ και στους Πόντιους που είχαν τα ελληνικά σαν μητρική γλώσσα.

 Οι Έλληνες συνυπήρχαν με τους Τατάρους της Κριμαίας μέχρι που η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Κριμαία. Τότε η αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Μεγάλη αποφάσισε να μετατοπίσει τον πληθυσμό των Ποντίων στις βόρειες ακτές της Θάλασσας του Αζόφ. Αυτοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορα χωριά γύρω από το Ντονέτσκ και τη Μαριούπολη

Σήμερα η Μαριούπολη είναι μια πόλη της  Ουκρανίας στην οποία παραμένει κραταιή μέχρι και σήμερα μια πολυπληθής αρχαία ελληνική κοινότητα, είχε ξεχωριστή σημασία .

Διανύοντας μια απόσταση της τάξεως των 200 χιλιομέτρων από τη Ζαπορίζια μέχρι τη Μαριούπολη, συναντά κανείς καταστήματα και σπίτια με ελληνικές σημαίες, πινακίδες και δρόμους με ελληνικά ονόματα και αμέτρητες επιγραφές.

Εκτός από την περιφέρεια της Μαριούπολης, ελληνικές κοινότητες βρίσκονται διάσπαρτες σε όλη την έκταση της χώρας: από την Οδησσό μέχρι το Χάρκοβο βορειοανατολικά και το Λβοφ.

Οι πρώτοι Έλληνες βρέθηκαν στην Αζοφική και ίδρυσαν αποικία από την αρχαιότητα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι Έλληνες δεν έπαψαν να έρχονται στην ευρύτερη περιοχή και να στήνουν κοινότητες στις οποίες δεσπόζουν εκκλησίες, σχολεία, ακόμα και πανεπιστήμια. Μέχρι σήμερα η Ομογένεια διατηρεί την ενότητά της με ενεργούς συλλόγους, κυριακάτικα σχολεία, χορωδίες και χορευτικές ομάδες, αλλά και με το πανεπιστήμιο της Μαριούπολης, όπου τοποθετήθηκε Ουκρανός πρύτανης, ο οποίος μιλάει άπταιστα ελληνικά.

Επί σταλινισμού αρκετοί Έλληνες αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα επίθετά τους ή να τα εκρωσίσουν, για να αποφύγουν διωγμούς και κακή μεταχείριση.

 Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, η Ομογένεια ανέκτησε τις δυνάμεις της και τις επόμενες δεκαετίες αναπτύχθηκε και πάλι. Οι Έλληνες της Ουκρανίας δεν είναι συγκεντρωμένοι μόνο σε ένα μέρος, ούτε οι επαγγελματικές τους δραστηριότητες περιορίζονται σε έναν τομέα. Τους συναντά κανείς παντού. Είναι καταστηματάρχες, ακαδημαϊκοί, γιατροί, δάσκαλοι

 Υιοθέτησαν τα ρωσικά, τα οποία αποτελούσαν «διαβατήρια επιβίωσης». Παρά τις πιέσεις, δεκάδες χιλιάδες άντεξαν και παραμένουν ακόμα και σήμερα διαποτισμένοι από το ένδοξο παρελθόν τους, μια και οι αρχαίοι Έλληνες αποτέλεσαν τον πρώτο λαό που κατοίκησε στα εδάφη αυτά, πριν από την έλευση των σλαβικών φυλών. Αρχικά, πυρήνας της ελληνικής παρουσίας ήταν η χερσόνησος της Κριμαίας. Κατά τη διάρκεια του 7ου και 6ου αιώνα π.Χ., εκεί εγκαταστάθηκαν Ιωνες. Στη συνέχεια, αυτές οι περιοχές εντάχθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

 

Τον 14ο αιώνα καταλαμβάνονται από τους Τατάρους και γίνονται μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς, γνωστό και ως Γοτθία (Gothia), ήταν το τελευταίο ελληνικό έδαφος που έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Εξ μήνες άντεξε τη σκληρή πολιορκία ο Αλέξανδρος Γαβράς πριν παραδοθεί.

 

Ήταν ο αρχηγός του μικρού αυτού πριγκιπάτου που ιδρύθηκε το 1204 από απογόνους του Θεόδωρου Γαβρά στα νοτιοδυτικά της Κριμαίας, με πρωτεύουσα το Δόρος ή Θεοδωρούς. Σήμερα η πόλη ονομάζεται Μανγκούπ. Το πριγκιπάτο ήταν στενά συνδεδεμένο με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και μετά τον τουρκικό ζυγό καταλαμβάνεται από τους Ρώσους. Μέχρι τότε, όμως, οι Έλληνες έχουν εξαναγκαστεί από την τσαρίνα Αικατερίνη Β’, την αποκαλούμενη Μεγάλη, να εγκαταλείψουν την Κριμαία για να εγκατασταθούν στη στέπα της Αζοφικής. Εκεί ίδρυσαν μια νέα πόλη, στην οποία έδωσαν το όνομα της Παναγίας: Μαριούπολη. Τα πρώτα χρόνια άνθησαν 23 ελληνικά χωριά, τα οποία διπλασιάστηκαν. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Στάλιν, το όνομα της πόλης άλλαξε σε Ζντάνοφ. Αργότερα, όμως, επανήλθε η παλιά ονομασία του.

Τον 18ο αιώνα εκεί αναπτύχθηκε μία πλούσια εξωστρεφής οικονομική δραστηριότητα που έφερε ευημερία στο ελληνικό στοιχείο. Αυτή συνεχίστηκε και τον 19ο αιώνα, προσελκύοντας και άλλους Έλληνες από το Ιόνιο, το Αιγαίο και τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο προς την περιοχή της νότιας Ρωσίας. Συγκροτήθηκαν κοινότητες ειδικά στα παράλια, όπως αυτές της Οδησσού, της Χερσώνας και του Ταϊγανίου. Μετά το τέλος των ρωσοτουρκικών πολέμων στις ελληνικές κοινότητες θα προστεθούν και μετανάστες από τον μικρασιατικό Πόντο.

Οι περισσότεροι νεοαφιχθέντες  Έλληνες ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τη ναυτιλία. Ιστορικές μελέτες αναδεικνύουν την πολύτιμη συνεισφορά των Ελλήνων στην ευμάρεια των πόλεων και στη σύνδεση της περιοχής με τη Δυτική Ευρώπη και το διεθνές εμπόριο.

Τον Δεκέμβριο του 1937, ο Στάλιν στρέφεται κατά των Ελλήνων.

Δεκάδες χιλιάδες δολοφονούνται και περισσότεροι στέλνονται στη Σιβηρία. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, η Ομογένεια ανακτά δυνάμεις. Σε αντίθεση με αυτό που συνέβη σε άλλες περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, από την περιοχή της Αζοφικής δεν σημειώθηκαν μεγάλες διαρροές προς την Ελλάδα.

Το 1937 ο Ιωσήφ Στάλιν οργάνωσε εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων με αποτέλεσμα 30.000 Έλληνες να μεταφερθούν σε Γκουλάγκ της Σιβηρίας.

 

Συγγνώμη φταίω εγώ που το μόνο που κατάλαβα είναι ότι κάποιοι μάλωναν  μέσα σε ξένο αχυρώνα?

Γιατί τα επιχειρήματά τους για να με πείσουν μεγαλώνει το δικό μου !

Κλάψτε μωρέ δεν είν’ ντροπή ……..

για την κατάντια της Νέας Ελλάδας ! 

Από τον 7ο αιώνα π.Χ. αντέχουν σαν τα λιοντάρια οι άνθρωποι και κρατάνε τα χώματά 

τους. Πόσοι από εσάς σήμερα το έχετε ξανακούσει?

 Αν  ρωτήσω όμως το Gay Pride πόσοι το ξέρετε είμαι σίγουρη πως κανά δυο χέρια θα 

μείνουν κατεβασμένα από τα 100.....

 

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην ελλαδαν

Πέντε οσπίτια έχτισα κι ασ’όλα ξεσπίτουμαι

Πρόσφυγας είμ’ασο κουνί μ’, Θε μ’ θα παλαλούμαι.

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

 

Όσπιτα `θεκα ανάμεσα σ’ορμήν και ποταμάκρη

Πεγάδια μαρμαρόχτιστα, νερόν αμόν το δάκρυ.

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

 

Και τώρα αδακές διψώ νερό να πίνω ’κι έχω

Εντρέπομαι να ψάλαβω τα χείλοπα μ να βρέχω

 

και σε μετάφραση:

Πέντε σπίτια έχτισα, και από όλα ξεσπιτώνομαι

πρόσφυγας είμαι από την κούνια μου, Θεέ μου θα τρελαθώ

 

Σπίτια άφησα ανάμεσα σε ρέμα και άκρη ποταμού

πηγάδια μαρμαρόχτιστα, νερό σαν το δάκρυ

 

Και τώρα εδώ διψάω, νερό να πιω δεν έχω

ντρέπομαι να ζητήσω, τα χείλη μου να βρέξω

 

Ρεφρέν!

Πατρίδα μου σε γυρεύω, σαν καταραμένος

στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος

https://www.youtube.com/watch?v=b4R_vsaNCCE

Ελληνική Επανάσταση 1821 μέσα από την ματιά του καθηγητή της Παντείου κου Κοντογιώργη Γ.

Η αναφορά της Προέδρου της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» Γιάννας Αγγελοπούλου, στο επίσημο δείπνο για την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821,  έγινε με χειρουργική ακρίβεια:

«Εφέτος, γιορτάζουμε την ιδρυτική πράξη της ελευθερίας μας, την Ελληνική Επανάσταση, αλλά και την πορεία των 200 χρόνων της σύγχρονης Ελλάδας»

συνεχίζοντας  :

«Την ίδια στιγμή, το εμβληματικό ορόσημο των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση, μας καλεί να οραματιστούμε το μέλλον. Να κοιτάξουμε μπροστά και να προετοιμαστούμε για τη συνέχεια αυτής της συναρπαστικής πορείας»

Ομολογουμένως η διατύπωση των λόγων της γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή. «Γιορτάζουμε την Ιδρυτική Πράξη», «την Ελληνική Επανάσταση», «την πορεία της σύγχρονης Ελλάδας»!

Δεν ακούγεται χωρίς περιστροφές και χωρίς  πλάγιους λόγους  η Απελευθέρωση της Ελλάδας και των Ελλήνων από τον Οθωμανικό ζυγό !

Όπως άλλωστε  δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη την βραδιά των «εορτασμών» της επετείου στο Προεδρικό Μέγαρο, η έντονα αντιθετική εικόνα:

Από την μια οι εκπρόσωποι της  ελληνικής άρχουσας τάξη να ανταγωνίζονται ποιος θα εκφράσει με τον πιο πομπώδη τρόπο τις ευχαριστίες του στην Δύση για το επίτευγμα της Επανάστασης των Ελλήνων της εποχής. Τι ο Διαφωτισμός , τι το φιλελληνικό κίνημα, τι η Ναυμαχία στο Ναυαρίνο, δεν άφησαν χρόνο και τόπο να γίνει αναφορά στο όνομα ούτε ενός ήρωα του 1821, ούτε μιας μάχης και ούτε του Καποδίστρια εννοείται.

Από την άλλη ο μοναδικός γνήσιος εκπρόσωπος της Μοναρχίας,  συνδαιτυμόνας  της βραδιάς Κάρολος, έντονα συγκινημένος (έστω και υποκρινόμενος για κάποιους, η εικόνα μετράει σε κάθε περίπτωση) να δακρύζει αναφερόμενος στον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και σε άλλους ήρωες της εποχής και να εξάρει την οικουμενικότητα του επιτεύγματος της Επανάστασης  που πέτυχαν αποκλειστικά με τις δικές τους δυνάμεις οι Έλληνες του 1821, και να παραδέχεται πως ως κορυφαίο γεγονός κατάφερε να εμπνεύσει την Ευρώπη της εποχής εκείνης.

Η προσεκτική διατύπωση στον λόγο της προέδρου της Επιτροπής και εκπρόσωπου της ντόπιας άρχουσας τάξης καθώς και η αντιθετική εικόνα της βραδιάς από πλευράς εκδήλωσης συναισθημάτων αξίζουν να συσχετιστούν με τα λεγόμενα του Καθηγητή της Παντείου Κοντογιώργη Γεώργιου, στην εκπομπή Αντιθέσεις στο διαδικτυακό κανάλι Κρήτη ΤV. (Γ. Κοντογιώργης - Ελληνική Επανάσταση 1821: Μια στοχαστική ματιά στη διαδρομή 200 χρόνων - 26.3.2021): 

Ø. Ως Ελληνικός Κόσμος  νοείται το απανταχού Γένος των Ελλήνων

Ø. Ο Ελληνικός Κόσμος πριν το 1821:

•           Είχε αντίληψη του Έθνους και όχι του Κράτους.
•           Είχε ως σταθερά και δεδομένη την έννοια του Έθνους,
•       Όνειρό του η Εθνική Αποκατάσταση της Δημοκρατίας,
•       Είχε Πολιτισμική Συλλογικότητα με ιστορικό βάθος.
•      Οι Πόλεις-Κράτη της αρχαιότητας έδωσαν την θέση τους στις Κοινότητες,
•      Οι Έλληνες «διέφευγαν» της κατοχής τους μέσα από την συμμετοχή και                     διαχείριση των προβλημάτων τους στις κοινότητες

                          Ø. Το σχήμα :   

Κοινότητα                                   ^{Δημοκρατία}                          Κοσμοπολιτεία

Αφιερωμένο στα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821

 Τα είπε .... σχεδόν όλα !

Κάθε ιστορικό γεγονός είναι μια "σφαίρα" και η μικρο-οπτική του κάθε ερευνητή γι' αυτό, είναι μια "εφαπτομένη" σε αυτήν την "σφαίρα".

Αν ξεκινάμε από την άποψη πως η Ιστορία είναι ένα εργαλείο που σκοπό έχει την βελτίωση του Ανθρώπινου Πολιτισμού, η σοβαρότητα και το ειδικό βάρος του κάθε ερευνητή κρίνεται από το πώς αυτός θα αποδώσει την μεγάλη εικόνα της "σφαίρας" και όχι απλά την "εφαπτομένη" (ενδεχομένως και απολύτου σωστής) σε αυτήν.

"Η ιστορία κάθε λαού είναι self esteem history: οι λαοί πρέπει να διδάσκονται μια ιστορία αυτοεκτίμησης

» Όλες οι χώρες έχουν ανάγκη από ένα εθνικό αφήγημα. Η ιστορία κάθε λαού είναι self esteem history: οι λαοί πρέπει να διδάσκονται μια ιστορία αυτοεκτίμησης που να καταγράφεται σε μνημεία, που να γίνεται παρέλαση και εθνική επέτειος. Είτε είναι «αλήθεια» είτε δεν είναι αλήθεια: η ιστορική αλήθεια είναι έτσι κι αλλιώς φευγαλέα. Το να προσπαθούμε να αναθεωρήσουμε το αφήγημα του ’21 είναι παράλογο και επιβλαβές... Διαβάσατε μήπως το ποίημά μου στην «Καθημερινή»; Για μας τους Έλληνες, αυτό είναι το 1821: η ανάσταση, η άνοιξη, ο Ευαγγελισμός, αλλά και η οργάνωση του κράτους. Αυτό είναι το εθνικό μας αφήγημα ό,τι και να λένε οι συνάδελφοί μου για την «ιστορική αλήθεια». Και, εν πάση περιπτώσει, η ιστορική αλήθεια δείχνει τρία πράγματα: ότι η εξέγερση ήταν παλλαϊκή, ότι η Ελλάδα μπαίνει στον διεθνή χώρο και ότι είμαστε Ευρώπη και όχι Ανατολή, άρα κράτος που εισέρχεται στον σύγχρονο κόσμο.

Αλλά δεν μπορούμε να τα διδάσκουμε αυτά στα παιδιά. Πώς να διδάξεις μια ιστορία τέτοιου είδους που αρχίζει από τον 5ο αιώνα π.Χ.; Όταν οι Πέρσες φτάνουν στον Μαραθώνα, ο Ιππίας τον οποίο έχουν διώξει οι Αθηναίοι γίνεται πολεμικός τους σύμβουλος. Με λίγα λόγια, εκδηλώνεται και πάλι η διχόνοια μεταξύ των Αθηναίων. Όταν ο Ξέρξης θέλει να εκστρατεύσει στην Ελλάδα για τη Σαλαμίνα, λέει, «περίπατο θα κάνω». Και του λέει ο Δημάρατος, εξόριστος βασιλιάς της Σπάρτης ο οποίος είχε καταφύγει στην αυλή του, «κάνετε λάθος, γιατί μπορεί να σκοτώνονται μεταξύ τους αλλά μπροστά στον ξένο θα γίνουν μια γροθιά». Κι όταν τον ρωτάει ο Ξέρξης μα γιατί, εκείνος απαντάει: «για το ομόγλωσσο, το ομόθρησκο, το ομόηθες, το ομότροπον και το όμαιμον». Το ίδιο αίμα, η ίδια θρησκεία, η ίδια γλώσσα, τα ίδια ήθη. Ξέρετε τι έχουμε εδώ; Τον πρώτο ορισμό του έθνους, και τον διατυπώνει στον εχθρό, στον Πέρση, ένας εξόριστος Σπαρτιάτης βασιλιάς. Να λοιπόν τι με ενοχλεί από το ’21: η αλήθεια του ’21. Και την κρατώ για τον εαυτό μου. Χρειαζόμαστε το εθνικό μας αφήγημα, όπως όλες οι χώρες ― και το αφήγημα γίνεται η αλήθεια.

........

Έχουμε την πιο ένδοξη ιστορία του κόσμου. Η Μαργκεκρίτ Γιουρσενάρ έγραφε ότι η παγκόσμια ιστορία αρχίζει από την αφύπνιση του ελληνικού πνεύματος. Έχουμε τον Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα, τις Πλαταιές, τους Ακρίτες, έχουμε τον Βουλγαροκτόνο… Δεν χρειάζεται να επιμένουμε στις σκοτεινές πλευρές, στα λάθη και τις προδοσίες, αναζητώντας δήθεν τη μεγάλη ιστορική αλήθεια. Η μεγάλη ιστορική αλήθεια δεν υπάρχει. "

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821

Η μάχη των Θερμοπυλών 3D

 Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού σχεδίασε και παρήγαγε το περιεχόμενο των εφαρμογών που αναπτύχθηκαν για το «Καινοτομικό Κέντρο Ιστορικής Ενημέρωσης Θερμοπυλών» του Δήμου Λαμιέων. Τα εγκαίνια του Κέντρου πραγματοποιήθηκαν τη Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010, στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων «Θερμοπύλεια 2010», παρουσία εκπροσώπων του ΙΜΕ, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πλήθους κόσμου.

Αρχικά, ο επισκέπτης παρακολουθεί την εισαγωγική τρίλεπτη ταινία στην αίθουσα προκαταρκτικής ενημέρωσης. Στη συνέχεια, εισέρχεται στην αίθουσα διαδραστικών εφαρμογών, όπου σε οκτώ δυναμικά τραπέζια παρουσιάζονται οι πολυμεσικές εφαρμογές με θέμα το ιστορικό πλαίσιο της μάχης και την απήχησή της μέχρι τις μέρες μας. Εκεί, παίζοντας, συλλέγει πληροφορίες για τη μάχη των Θερμοπυλών. Ακολουθεί η αίθουσα Εικονικής Πραγματικότητας όπου παρακολουθεί, με ειδικά γυαλιά τεχνολογίας κυκλικής πόλωσης, την προβολή της τρισδιάστατης ψηφιακής ταινίας για το στρατιωτικό εξοπλισμό Ελλήνων και Περσών.

 Η ξενάγηση ολοκληρώνεται με ένα ταξίδι στο χρόνο. Στην εφαρμογή Εικονικής Πραγματικότητας με θέμα τη μάχη των Θερμοπυλών ο επισκέπτης μεταφέρεται στο πεδίο της μάχης και συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία των στρατιωτών πριν από τη σύγκρουση. Ένας μουσειοπαιδαγωγός εκτελεί χρέη πλοηγού και με τη βοήθεια ενός ασύρματου τηλεχειριστηρίου καθοδηγεί τους επισκέπτες. Το ΙΜΕ είχε την ευθύνη της ιστορικής, της επιστημονικής και της καλλιτεχνικής επιμέλειας των παραπάνω εφαρμογών.