Η Ουκρανία στο καμίνι της Ιστορίας - η Ελλάδα υπογράφει όπως πάντα τον ιστορικό "ποδόγυρo" !

 

Να πω ότι έχω καταλάβει τι γίνεται πάνω στην Ουκρανία θα πω ψέματα.  Και όταν λέω να καταλάβω, εννοώ για το δίκαιο του αιτήματος της κάθε πλευράς. Η κάθε μια φαίνεται να έχει  τα δικά της επιχειρήματα που αν  δεις το θέμα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης εκεί μπερδεύεσαι….

Όμως ψάχνοντας προς τα πίσω το κουβάρι της ιστορίας όπως συνήθως γίνεται όταν οι αντιμαχόμενοι προσπαθούν να σε πείσουν τι συναντάμε ? Ε, την κλασική ιστορία !

Οι Έλληνες της Ουκρανίας είναι η ελληνική εθνική μειονότητα που κατοικεί στην Ουκρανία, αναγνωρισμένη επίσημα από το ουκρανικό κράτος. Η πλειονότητά τους είναι συγκεντρωμένοι γύρω από την πόλη της Μαριούπολης. Σύμφωνα με την Ουκρανική απογραφή του 2001 στην Ουκρανία κατοικούν 91.548 Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν το 0,02% του πληθυσμού της χώρας.

Ιστορία

Ελληνική παρουσία στον Εύξεινο Πόντο υπάρχει από την αρχαιότητα. Οι πρώτες Ελληνικές αποικίες στις ακτές της σημερινής Ουκρανίας ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ.. Οι κάτοικοι αυτών τον αποικιών έκαναν συχνά εμπόριο με άλλους λαούς της Μαύρης Θάλασσας (Σκύθες, Κιμμέριους, Γότθους, Μαιώτες). Μετά την εισβολή των Μογγόλων στις στέπες του βορά, Έλληνες παρέμειναν μόνο στους νότιους λόφους της Κριμαίας και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, στους τουρκόφωνους Ουρούμ και στους Πόντιους που είχαν τα ελληνικά σαν μητρική γλώσσα.

 Οι Έλληνες συνυπήρχαν με τους Τατάρους της Κριμαίας μέχρι που η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Κριμαία. Τότε η αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Μεγάλη αποφάσισε να μετατοπίσει τον πληθυσμό των Ποντίων στις βόρειες ακτές της Θάλασσας του Αζόφ. Αυτοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορα χωριά γύρω από το Ντονέτσκ και τη Μαριούπολη

Σήμερα η Μαριούπολη είναι μια πόλη της  Ουκρανίας στην οποία παραμένει κραταιή μέχρι και σήμερα μια πολυπληθής αρχαία ελληνική κοινότητα, είχε ξεχωριστή σημασία .

Διανύοντας μια απόσταση της τάξεως των 200 χιλιομέτρων από τη Ζαπορίζια μέχρι τη Μαριούπολη, συναντά κανείς καταστήματα και σπίτια με ελληνικές σημαίες, πινακίδες και δρόμους με ελληνικά ονόματα και αμέτρητες επιγραφές.

Εκτός από την περιφέρεια της Μαριούπολης, ελληνικές κοινότητες βρίσκονται διάσπαρτες σε όλη την έκταση της χώρας: από την Οδησσό μέχρι το Χάρκοβο βορειοανατολικά και το Λβοφ.

Οι πρώτοι Έλληνες βρέθηκαν στην Αζοφική και ίδρυσαν αποικία από την αρχαιότητα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι Έλληνες δεν έπαψαν να έρχονται στην ευρύτερη περιοχή και να στήνουν κοινότητες στις οποίες δεσπόζουν εκκλησίες, σχολεία, ακόμα και πανεπιστήμια. Μέχρι σήμερα η Ομογένεια διατηρεί την ενότητά της με ενεργούς συλλόγους, κυριακάτικα σχολεία, χορωδίες και χορευτικές ομάδες, αλλά και με το πανεπιστήμιο της Μαριούπολης, όπου τοποθετήθηκε Ουκρανός πρύτανης, ο οποίος μιλάει άπταιστα ελληνικά.

Επί σταλινισμού αρκετοί Έλληνες αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα επίθετά τους ή να τα εκρωσίσουν, για να αποφύγουν διωγμούς και κακή μεταχείριση.

 Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, η Ομογένεια ανέκτησε τις δυνάμεις της και τις επόμενες δεκαετίες αναπτύχθηκε και πάλι. Οι Έλληνες της Ουκρανίας δεν είναι συγκεντρωμένοι μόνο σε ένα μέρος, ούτε οι επαγγελματικές τους δραστηριότητες περιορίζονται σε έναν τομέα. Τους συναντά κανείς παντού. Είναι καταστηματάρχες, ακαδημαϊκοί, γιατροί, δάσκαλοι

 Υιοθέτησαν τα ρωσικά, τα οποία αποτελούσαν «διαβατήρια επιβίωσης». Παρά τις πιέσεις, δεκάδες χιλιάδες άντεξαν και παραμένουν ακόμα και σήμερα διαποτισμένοι από το ένδοξο παρελθόν τους, μια και οι αρχαίοι Έλληνες αποτέλεσαν τον πρώτο λαό που κατοίκησε στα εδάφη αυτά, πριν από την έλευση των σλαβικών φυλών. Αρχικά, πυρήνας της ελληνικής παρουσίας ήταν η χερσόνησος της Κριμαίας. Κατά τη διάρκεια του 7ου και 6ου αιώνα π.Χ., εκεί εγκαταστάθηκαν Ιωνες. Στη συνέχεια, αυτές οι περιοχές εντάχθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

 

Τον 14ο αιώνα καταλαμβάνονται από τους Τατάρους και γίνονται μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς, γνωστό και ως Γοτθία (Gothia), ήταν το τελευταίο ελληνικό έδαφος που έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Εξ μήνες άντεξε τη σκληρή πολιορκία ο Αλέξανδρος Γαβράς πριν παραδοθεί.

 

Ήταν ο αρχηγός του μικρού αυτού πριγκιπάτου που ιδρύθηκε το 1204 από απογόνους του Θεόδωρου Γαβρά στα νοτιοδυτικά της Κριμαίας, με πρωτεύουσα το Δόρος ή Θεοδωρούς. Σήμερα η πόλη ονομάζεται Μανγκούπ. Το πριγκιπάτο ήταν στενά συνδεδεμένο με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και μετά τον τουρκικό ζυγό καταλαμβάνεται από τους Ρώσους. Μέχρι τότε, όμως, οι Έλληνες έχουν εξαναγκαστεί από την τσαρίνα Αικατερίνη Β’, την αποκαλούμενη Μεγάλη, να εγκαταλείψουν την Κριμαία για να εγκατασταθούν στη στέπα της Αζοφικής. Εκεί ίδρυσαν μια νέα πόλη, στην οποία έδωσαν το όνομα της Παναγίας: Μαριούπολη. Τα πρώτα χρόνια άνθησαν 23 ελληνικά χωριά, τα οποία διπλασιάστηκαν. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Στάλιν, το όνομα της πόλης άλλαξε σε Ζντάνοφ. Αργότερα, όμως, επανήλθε η παλιά ονομασία του.

Τον 18ο αιώνα εκεί αναπτύχθηκε μία πλούσια εξωστρεφής οικονομική δραστηριότητα που έφερε ευημερία στο ελληνικό στοιχείο. Αυτή συνεχίστηκε και τον 19ο αιώνα, προσελκύοντας και άλλους Έλληνες από το Ιόνιο, το Αιγαίο και τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο προς την περιοχή της νότιας Ρωσίας. Συγκροτήθηκαν κοινότητες ειδικά στα παράλια, όπως αυτές της Οδησσού, της Χερσώνας και του Ταϊγανίου. Μετά το τέλος των ρωσοτουρκικών πολέμων στις ελληνικές κοινότητες θα προστεθούν και μετανάστες από τον μικρασιατικό Πόντο.

Οι περισσότεροι νεοαφιχθέντες  Έλληνες ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τη ναυτιλία. Ιστορικές μελέτες αναδεικνύουν την πολύτιμη συνεισφορά των Ελλήνων στην ευμάρεια των πόλεων και στη σύνδεση της περιοχής με τη Δυτική Ευρώπη και το διεθνές εμπόριο.

Τον Δεκέμβριο του 1937, ο Στάλιν στρέφεται κατά των Ελλήνων.

Δεκάδες χιλιάδες δολοφονούνται και περισσότεροι στέλνονται στη Σιβηρία. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, η Ομογένεια ανακτά δυνάμεις. Σε αντίθεση με αυτό που συνέβη σε άλλες περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, από την περιοχή της Αζοφικής δεν σημειώθηκαν μεγάλες διαρροές προς την Ελλάδα.

Το 1937 ο Ιωσήφ Στάλιν οργάνωσε εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων με αποτέλεσμα 30.000 Έλληνες να μεταφερθούν σε Γκουλάγκ της Σιβηρίας.

 

Συγγνώμη φταίω εγώ που το μόνο που κατάλαβα είναι ότι κάποιοι μάλωναν  μέσα σε ξένο αχυρώνα?

Γιατί τα επιχειρήματά τους για να με πείσουν μεγαλώνει το δικό μου !

Κλάψτε μωρέ δεν είν’ ντροπή ……..

για την κατάντια της Νέας Ελλάδας ! 

Από τον 7ο αιώνα π.Χ. αντέχουν σαν τα λιοντάρια οι άνθρωποι και κρατάνε τα χώματά 

τους. Πόσοι από εσάς σήμερα το έχετε ξανακούσει?

 Αν  ρωτήσω όμως το Gay Pride πόσοι το ξέρετε είμαι σίγουρη πως κανά δυο χέρια θα 

μείνουν κατεβασμένα από τα 100.....

 

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην ελλαδαν

Πέντε οσπίτια έχτισα κι ασ’όλα ξεσπίτουμαι

Πρόσφυγας είμ’ασο κουνί μ’, Θε μ’ θα παλαλούμαι.

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

 

Όσπιτα `θεκα ανάμεσα σ’ορμήν και ποταμάκρη

Πεγάδια μαρμαρόχτιστα, νερόν αμόν το δάκρυ.

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

 

Και τώρα αδακές διψώ νερό να πίνω ’κι έχω

Εντρέπομαι να ψάλαβω τα χείλοπα μ να βρέχω

 

και σε μετάφραση:

Πέντε σπίτια έχτισα, και από όλα ξεσπιτώνομαι

πρόσφυγας είμαι από την κούνια μου, Θεέ μου θα τρελαθώ

 

Σπίτια άφησα ανάμεσα σε ρέμα και άκρη ποταμού

πηγάδια μαρμαρόχτιστα, νερό σαν το δάκρυ

 

Και τώρα εδώ διψάω, νερό να πιω δεν έχω

ντρέπομαι να ζητήσω, τα χείλη μου να βρέξω

 

Ρεφρέν!

Πατρίδα μου σε γυρεύω, σαν καταραμένος

στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος

https://www.youtube.com/watch?v=b4R_vsaNCCE